Modernizacja i dostosowanie naukowej sieci komputerowej UTP do pracy z wykorzystaniem protokołu IPv6

Większość osób, które kiedykolwiek zetknęły się z możliwościami oferowanymi przez Internet, nie wyobraża sobie bez niego pracy, zwłaszcza naukowej. Do prawidłowej pracy, każde urządzeńnie musi mieć przydzielony unikalny adres IP. Dotychczasowy sposób adresowania urządzeń w Internecie (IPv4), który stworzono na początku lat 80 ubiegłego wieku, nie zakładał tak szybkiego wzrostu  liczby urządzeń pracujących w sieci. Pula dostępnych adresów IPv4 wyczerpuje się i w przeciągu dwóch lat (źródło: http://www.potaroo.net/tools/ipv4/index.html) może ich zabraknąć. Rozwiązaniem tego problemu jest zastosowanie nowego sposobu adresacji IPv6. Celem bezpośrednim projektu jest wprowadzenie właśnie tego nowego, światowego standardu w komunikacji internetowej. Cel ten przyczyniać się będzie do osiągnięcia celu ogólnego projektu, jakim jest zapewnienie społeczności akademickiej UTP stałego i bezpiecznego dostępu do zaawansowanej technologii informatycznej w celu stworzenia możliwości prowadzenia nowoczesnych badań.

Ktoś może sobie zadać pytanie – Jak bardzo różni się IPv4 od IPv6? Co takiego zapewnia IPv6, że specjaliści prognozują, iż przestrzeń adresowa nie ulegnie wyczerpaniu?

Podstawowa różnica, to długość adresu IP. W wersji 4 na adres IP przeznaczono 32 bity, co pozwalało na zaadresowanie ok. 2³² » 4,3*10⁹  węzłów, zaś w wersji 6 jest ich 128. Dzięki temu, IPv6 może dodatkowo zapewnić usługi, które we wcześniejszej wersji, nie mogły być zaimplementowane.

Wiele organizacji, wśród nich Number Resource Organization (NRO) alarmuje, że tempo rozwoju infrastruktury opartej na rozwiązaniu IPv6 jest zbyt powolne. Głównym problemem, oprócz znacznie wyższych kosztów urządzeń pracujących z IPv6, jest brak kompatybilności między protokołami. Co prawda, opracowano metody pozwalające na współistnienie obu rozwiązań, jednak wpływa to negatywnie na stabilność sieci.

Konieczne jest więc podjęcie działań mających na celu zapewnienie środowisku naukowemu w Polsce stałego i bezpiecznego dostępu do zaawansowanej infrastruktury informatycznej, umożliwienie prowadzenia nowoczesnych badań z zastosowaniem technologii społeczeństwa informacyjnego oraz zapewnienie jednostkom naukowym mającym siedzibę w Polsce łączności z międzynarodowymi naukowymi sieciami teleinformatycznymi.

Omawiany projekt zakłada modernizację i dostosowanie naukowej sieci komputerowej UTP do pracy z wykorzystaniem protokołu IPv6. W tym celu wykorzystana zostanie istniejąca infrastruktura budynków i ich okablowanie. Nie przewiduje się wymiany mediów transmisyjnych, a jedynie dodanie nowych – jednomodowych kabli światłowodowych zawierających 12 włókien. Wymieniony zostanie rdzeń sieci, który po wszystkich przewidzianych modyfikacjach zapewni oczekiwane przepływności i możliwość uruchomienia infrastruktury w trybie dual-stack. Da to szansę podłączenia użytkowników, dla których niezbędny jest protokół IP v.6 oraz serwerów wymagających dużych przepływności (np. GIS). Działania te umożliwią poszczególnym Wydziałom UTP sukcesywne wdrażanie protokołu IPv6,  poprzez modernizację infrastruktury wewnętrznej oraz dostosowanie zmian do możliwości technicznych i finansowych. W ramach projektu zakłada się również wymianę starych urządzeń sieci na pracujące w nowym standardzie. Wykorzystanie najnowocześniejszych urządzeń i protokołu IP v.6 umożliwi w pełni zarządzanie tymi urządzeniami i usługami w powstałej infrastrukturze. Posiadanie sieci komputerowej działającej w oparciu o protokół IP v. 6 umożliwi również w przyszłości wyposażanie laboratoriów badawczych Uniwersytetu w najnowocześniejszą aparaturę, komunikującą się z wykorzystaniem tego protokołu. Ujednolicenie rodzajów zastosowanych urządzeń wraz z unifikacją przyjętych rozwiązań wpłynie na niezawodność sieci. W ramach projektu powstaną dwa centra zarządzania i monitorowania naukowej sieci UTP, których celem będzie:

• skoncentrowanie wszystkich systemów zarządzania potrzebnych do kierowania infrastrukturą;
• nadzór i zarządzanie infrastrukturą i usługami;
• monitorowanie zdarzeń w sieci;
• reagowanie na awarie;
• koordynacja  prac naprawczych i konserwatorskich;
• czuwanie nad wydajnością sieci.